
We worden dagelijks geconfronteerd met de kredietcrisis, die inmiddels gemeengoed is geworden. De gevolgen zullen nog jaren voelbaar zijn en daarvan krijgen wij de rekening gepresenteerd.
De maatschappij is angstvallig op zoek naar een zondebok en heeft die gevonden in de topmanager met hoge bonus. De heksenjacht op rijke topmanagers is geopend, omdat ‘Jan Modaal’ gewoon jaloers en hypocriet is. Kijk jezelf eens recht in je ogen en vraag je eens af wat jij zou doen als jij zo’n topsalaris met topbonus, toppensioenregeling en topdeclaratiemogelijkheden krijgt aangeboden. Die grijp je natuurlijk met beide handen aan. Wanneer je kritische vragen uit je omgeving krijgt, dan heb je uiteraard een prachtig verhaal klaar staan waarom jij dat waard bent en waarom het dus wel ‘rechtvaardig’ is…
Met dit relaas wil ik niet zeggen dat die hoge bonussen goed zijn. Het mag allemaal wel wat minder, wat volgens mij alleen te realiseren is via mondiale wet- en regelgeving.
Waarom wijst ‘Jan Modaal’ zichzelf niet aan als (mede)veroorzaker van de kredietcrisis? Wanneer we het hebben over overconsumptie, wordt er altijd wat lacherig gedaan over die gekke koopzieke Amerikanen. Maar wij kunnen er ook wel wat van hoor. De bomen rezen, zeker eind jaren ’90, tot in de hemel. Geld lenen was geen enkel probleem; de banken legden het geld nog net niet op straat. Bedrijven zoals Becam, 1,2,3 Postkrediet, Frisia Financieringen en noem ze maar op, rezen als paddenstoelen uit de grond. Al besef ik me tijdens dit schrijven, dat deze bedrijven met het faillissement van DSB ook alweer zijn verdwenen… Dit soort bedrijven zullen in ieder geval blijven bestaan, want er is markt voor. Nieuwe auto? Hoppakee, een lening. Nieuwe dakkapel? Eventjes naar de bank om de hypotheek wat te verhogen. Nieuwe kleren? Bij Wehkamp en Otto kost het maar 10 euro per maand (gedurende 8 maanden, waardoor je drie keer zo veel betaalt voor dat ene truitje). Iedereen wilde profiteren van de beurs en deze werd steeds beter bereikbaar voor de ‘gewone’ man. Banken boden zelfs mogelijkheden aan om geld te lenen voor beleggingen. Was iedereen gek geworden?!
Er zijn tegenwoordig heel veel programma’s op televisie zoals ‘Dubbeltje op zijn kant’ en ‘Maximun bereikt’, waarin mensen worden geholpen die financieel in de problemen zijn gekomen. Mensen die aan het einde van hun geld nog een heel stuk maand over hebben. Er zijn natuurlijk altijd mensen die door omstandigheden in de problemen zijn gekomen, maar er zijn er nog meer die het, in mijn optiek, aan zichzelf te danken hebben. Mijn moeder heeft mij altijd streng opgevoed met het principe ‘op=op’. Als ik van haar een paar euro wilde lenen, kreeg ik nul op het rekest. Toen vond ik dat stom, nu ben ik blij dat ik wel aardig met geld kan omgaan. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik ook niet altijd de handigste keuzes maak; ik mag graag shoppen en spaar dan wel eens wat minder geld dan gepland, maar ik zorg er altijd wel voor dat ik aan het einde van de maand nog een stukje geld over heb.
Je hoort tegenwoordig ook steeds meer verhalen over jongeren die diep in de schulden zitten door het overmatige gebruik van hun mobiele telefoon. Hoeveel jongeren sluiten niet een lening af om op hun achttiende een auto te kunnen kopen, die ze vervolgens in de prak rijden en de lening nog moeten blijven afbetalen? Tot overmaat van ramp sluiten ze weer een nieuwe lening af voor een nieuwe auto. Op zich is dit niet zo’n vreemd verschijnsel, als ze dit altijd bij hun ouders hebben gezien.
Of ‘Jan Modaal’ nu de veroorzaker is van de kredietcrisis of niet, de overheid neemt diverse maatregelen om de economie een beetje draaiende te houden. De staatsschuld loopt op. In 2008 bedroeg deze 346.168 miljoen euro en in 2009 zal deze explosief zijn gestegen. Nederland zit diep in de schulden; Nederland is blut! Wat ik echt het meest overschatte begrip vind in de politiek is ‘dé schatkist’. Welke schatkist?! Gezien onze stijgende schuldenlast, zit er geen eurocent meer in die hele ‘schatkist’. Graag laat ik de Nederlandse regering opvoeden door mijn op=op-moeder.

