
In mijn laatste column heb ik iets over modellen geschreven en gezegd, dat stress testing het thema van een volgende column zou zijn. In deze column wordt aandacht aan de verschillende vormen van stress testing besteed.
In het recente verleden hebben toezichthouders van financiële instellingen steeds meer nadruk op stress tests gelegd. Deze focus kwam voort uit de problemen die grote marktschokken met zich meebrachten: Zij werden door de interne risicomanagementmodellen niet adequaat afgebeeld en daardoor bleef het werkelijke risico zowel intern als ook extern gedeeltelijk buiten beeld.
Binnen financiële instellingen wordt op het gebied van het marktprijsrisicomanagement al heel lang met interne modellen gewerkt. Bij deze modellen wordt soms voor de eenvoud met eenvoudig te gebruiken verdelingen gewerkt. Eén van deze verdelingen is de normale verdeling, die de meesten van ons wellicht nog kennen. Technisch heeft deze verdeling veel voordelen, omdat zij symmetrisch is en naar de wet van de grote getallen eigenlijk opgaat. De materie die wordt gemodelleerd moet dan echter wel normaal verdeeld zijn. In 2008 en 2009 was dit voor marktprijzen niet echt het geval. Dat betekent, dat een risicomodel, dat op basis van de normale verdeling wordt afgebeeld over het algemeen niet tot een adequate weergave van het eigenlijke risico leidt: Juist die gevaarlijke risico’s, die zich niet vaak voordoen, maar wel hele grote schade kunnen veroorzaken, worden niet goed weergegeven. De gevaarlijkste situaties blijven dus buiten beeld.

